Sinakit nga Kasingkasing

Hingpit mong gipatuo ang linghod kong kaisipan,
Imong gipatuo sa nagtakuban mong kabuotan;
Ug matuman ang tanan mong pangandoy nga imong gustong angkunon,
Didto sa baybayon gitagay ta ang dugos sa tumang kamalipayon.

Saksi niadto ang mga balod sa lapyahan,
Kay buot moambit sa kalipay ta nga gisaluhan;
Apan ang tanan nahimo lamang damgo ug daman,
Kay sa pagmata ko pa nahanaw ka niining kiliran.

Human mo madimdim ang katam-is sa akong tanaman,
Tapos mo mawataswatas ang piyuras sa akong pagkabulak, sa hilabihan;
Kalit kang mibiya, unsa bay hinungdan?

Pagkatam-is sa imong saad ug panumpa,
Inubanan pa gani sa mga luha;
Apan antuson ko na lamang ang tanan,
Kay mao may badlis sa akong kapalaran.

Dughang samaran puno sa kagul-anan,
Mga matang luhaan wala nay kadangpan,
Kasingkasing samaran naghambin sa tumang kagul-anan,
Karon daw malaksi ug magisi ang akong dughan.