Giitos sa panahon

Panahon sa lawom nga kagabhion,
Mopukaw ikaw sa akong katulogon;
Ang panagway mo’ng mapahiyumon,
Nagsud-ong kanako’ng nagmasulob-on.

Larawan mo lang igo na kaayo kanako,
Nga makalipay sa dughan ko nga nagsubo;
Apan sa pag-itos sa panahon,
Kasingkasing mo na ang gusto ko nga maangkon.

Ngano nga dili na ako makontento,
Sa paghandom lamang kanimo?
Galibog kining rabanit ko’ng kasingkasing,
Nganong sa gugma mo ako namasin.

Gani wala ako masayod karon,
Unsa ang angay ko nga pagabuhaton;
Ikaw man gyud kanunay ang mahandom,
Bisan ikaw sa panumduman gusto ko nga papason.

Nangayo ako karon sa imong pasaylo,
Giisip ko nga pangahas ang pagbati ko;
Gipangayo ko lang nga dili ka mopahilayo kanako,
Aron kasingkasing ko dili gayud magsubo.

MARIE

Mga dili makalimtang inosenting pahiyom,
Nga diin nagtali og mga sugilanon;
Luyo niining tanan ikaw usa ka manulonda,
Nga sa pulihay ikaw gipakamutya.

Ang kalantip sa imong pangisip ug salabutan,
Angay ampingan tungod kay gasa sa kahitas-an;
Bulahan siya nga nagdala kanimo sa kalibotan,
Tiglig-on ikaw sa mga gikapuyan.

Rason usahay ang mga suliran,
Ikaw sa pagtagad makalimtan;
Apan bisan pa man nianang tanan,
Kanimo nagmahal hilabihan ka daghan.

Iwag ka sa mangitngit nga kadalanan,
Aron kining mga lakang ug tunob nga daw gikapuyan;
Dili mahitakilpo ug mapandol sa kaalautan,
Ikaw kanunay dili mawala sa panumduman.

Esmeralda ug diamante dili kanimo ikabaylo,
Tungod kay ikaw ang awit sa masulob-ong damgo;
Ikaw ang yamog sa sayong kabuntagon,
Diin naghulat ang usa ka dakong paglaom.

Unta

Kon ang imong pagbiya,
sama pa lamang unta sa paghunas sa dagat;
diin mga gapnod ray mahisayla ug mahibilin sa kabaybayonan,
ug mga lama ra sa iyang paglantong ang mamilit sa nawiling lapyahan;
Dili una ako mohilak, pinangga…

Ug kon ang imong pagbiya,
ingon pa lamang unta sa pagsalop sa adlaw;
nga ang mga raya ra sa kahayag ang gipanghipos sa
kapunawpunawan,
nga gilaksi sa samarang dughan sa kahapunon,
dili unta ako mag-usik sa akong mga luha…

Apan ang imo kanako nga pagbiya,
usa ka dako kaayo nga trahedya;
kay mga saad ug panumpa man ang gilangko mo niining dughan,
mga bitoon sa akong langit imong gisakmit…

Ug mga alikabo sa handumanan na lang,
ang gibilin mo niining nagbakho;
ug nagbangutan ko nga lapyahan!

Gugma nga gitago

Gitun-an ko ang akong kaugalingon,
Nga sa imong kaanyag ang mga mata pagapiyongon;
Kay dili ako buot nga mogitib ang gugma nga puno sa pagmahay,
Nga mao unya’y mopakgang sa imong kalipay.

Nakita ko sa imong panagway,
Ang imong tumang kalipay;
Nabalaka ako kon masayod ikaw niini,
Mapulihan sa kaguol ang imong pagbati.

Ang imong kalipay sa laing mga kiliran,
Sama sa mga udyong nga mitama sa akong duhan;
Hinungdan nga buot ko ikaw nga likayan,
Kay dili ako gusto nga maghilak na lamang.

Apan unsa bay bertud nga imong nahuptan,
Nga bisan sa akong higdaanan;
Nagapangablit man sa nagduhiraw ko nga kaisipan,
Mga luha nangatakag sa akong mga mata nga dili mamatikdan?

Ang kasing-kasing kanunay nga samaran,
Sa dihang ikaw akong pagalikayan;
Kon makita ko usab ikaw masakitan lamang kining dughan,
Kon isugid mo ang kalipay mo sa laing kiliran.

Sayod ako nga sa kaanyag mo may nagpanag-iya na,
Apan pasayloa nga gikasubo ko kana;
Tungod kay mipitik kining kasingkasing kanimo,
Busa pasayloa intawon ako.

Kon moabot man ugaling ang higayon,
Nga ikaw isalikway sa laing mga bukton;
Ania ako andam sa pagsapupo kanimo,
Bisan hangtod sa katapusang gutlo.