PANGABUGHO

Gibati ako og pangabugho nianang dakong bukid,
Ang tumoy daw sa panganod mibag-id;
Nakighagwa kini sa raya nianang adlaw,
Nasayod tingali siya nga ako nagtuaw.

Nasina ako sa iyang gihabugon,
Nga sa matag-adlaw sa panganod makigloon;
Nasayod tingali siya nga ako gimingaw,
Diin kutob na lamang ako sa panghupaw.

Hambogiro ra kaayong tan-awon kanang bukira,
Tingali nagtuo nga wala nay makabuntog pa;
Iya akong gipaibog sa iyang kahimtang,
Ilabina nga sa iyang tan-aw ang nagbangutan.

Dili unta ako mangabugho nianang bukira,
Kon sa akong kiliran ania ka ra;
Kay kon siya sa panganod makigloon,
Ako imong bilangguon sa mga bukton.

Kon sa akong dughan duol ka pa,
Dili unta ako masina nianang bukira;
Kay kon siya sa panganod mobag-id,
Ikaw usab sa akong mga luha mopahid.

Kon ani ka pa lamang sa akong kiliran,
Kanang bukira ako gayong singgitan;
Aron siya na usab ang kanako masina,
Nga nagsapnay ako sa akong hinigugma.

Apan dili ako makasukmat kaniya,
Kay halayo ka man akong hinigugma;
Mao nga piyungon ko na lang ang mga mata,
Aron nianang bukid dili ako masina.

MGA BULAK NADAWAT KO KARON

Mga bulak nadawat ko karon
Bisan dili akong adlawang natawhan o adlawng bilihon.
Sa unang higayon nagsumpaki kami kagabii
Gisakitan ako sa daotang pulong nga gibuhian niini,
Sa iyang nahimo nasayod ako nga pagbasol ang iyang naangkon,
Tungod kay gipadal-an ako og mga bulak karon.

Mga bulak nadawat ko karon,
Bisan dili among anibersaryo o adlawng bilihon.
Kagabii sa bongbong giparok ug gituok ako,
Daw sama sa usa ka daotang damgo,
Dili ako makatuo nga kadto nahitabo,
Sa akong pagmata kalawasan ko sa bun-og napuno,
Kaniya pagbasol gayud ang naangkon,
Tungod kay gipadal-an ako og mga bulak karon.

Mga bulak nadawat ko karon,
Bisan dili adlaw sa mga Inahan o adlaw nga bilihon.
Kagabii siya midagmal kanako
Labaw pa sa unang mga panghitabo.

Kon siya akong biyaan,
Angay nga himoon ko unsa man?
Sa mga anak pagmatuto unsaon ko man?

Unsa naman unya ang salapi?
Nahadlok ako kaniya ug nalisang mobiya niini.
Apan ako nasayod nga pagbasol ang iyang naangkon,
Tungod kay gipadal-an ako og mga bulak karon.

Mga bulak nadawat ko karon,
Karon ang adlaw nga bilihon.
Adlaw karon sa akong haya ug pagbangutan.
Kagabii, sa kinabuhi ako gihunosan.
Gibun-og ako hangtud sa kinabuhi nabugtuan.

Sa kaisog ug kusog sa pagbiya kaniya,
Ako unta nakabaton;
Mga bulak dili ko unta madawat karon.

Unta

Kon ang imong pagbiya,
sama pa lamang unta sa paghunas sa dagat;
diin mga gapnod ray mahisayla ug mahibilin sa kabaybayonan,
ug mga lama ra sa iyang paglantong ang mamilit sa nawiling lapyahan;
Dili una ako mohilak, pinangga…

Ug kon ang imong pagbiya,
ingon pa lamang unta sa pagsalop sa adlaw;
nga ang mga raya ra sa kahayag ang gipanghipos sa
kapunawpunawan,
nga gilaksi sa samarang dughan sa kahapunon,
dili unta ako mag-usik sa akong mga luha…

Apan ang imo kanako nga pagbiya,
usa ka dako kaayo nga trahedya;
kay mga saad ug panumpa man ang gilangko mo niining dughan,
mga bitoon sa akong langit imong gisakmit…

Ug mga alikabo sa handumanan na lang,
ang gibilin mo niining nagbakho;
ug nagbangutan ko nga lapyahan!

Kining Tinalikdan

LALAKE:
Unsa bay nabuhat ko,
Nga gipaantos ug gilutos mo ako;
Unta ikaw man ang akong gipakamutya,
Sa akong kasingkasing ikaw ra ang hara.

Ngano man intawon nga gugma ko imong gibiyaan?
Taliwala sa kadako sa akong pagmahal o akong hinalaran;
Unsa bay sala nga akong nabuhat kanimo pinalangga,
NGa ikaw man unta ang akong gipakamutya.

Wala ka nab a diay kalooy kanako,
NGa ania nakahilak ug nagabakho;
Asa naman diay ang kainit sa imong pagmahal,
Nga imo man hinuon akong gipakitaan sa dagmal.

BABAYE:
Pasayloa ako kon mao kini ang akong nakab-ot nga hukom,
Nga sa gugma mo ako dili na makigloon;
Ambot lang kon tuohan mo ba kaha ako,
Nga nawala na ang akong gugma nganha kanimo.

LALAKE:
Nalimot ka na ba diay sa gugmang atong gisaw-an?
Giwala mo na ba sa imong panumduman ang tanan,
Gani kaniadto bisan anino ko buot mo nga masud-ong,
Aron magmalipayon ang gugma mong nagmasulob-on.

Wala ikaw kanako magsulti sa matuod,
Anaa pa gihapon ang pagmahal mo ako nasayod;
Busa ayaw ako patuoha sa bakak mong mga pulong,
Kay ang imong mga mata kanako dili makalilong.

BABAYE:
Sublion ko pasayloa ako sa akong pagbudhi kanimo,
Apan mao kana ang matuod nawala na ang gugma ko;
Inanay na nga napapas ang imong panumduman,
Dinhi ilalom sa akong dughan.


LALAKE:
Unsa bay ipasabot sa pagtulo sa imong mga luha?
Ttimaan ba kana nga walay sambog bakak ang
Tana mong mga pulong?
Sayod ako nga walay kamatuoran ang tanan,
Gumikan sa mga luha nga naglumba sa pagpangambak sa
Imong mga mata…

Busa sultihi ako unsay hinungdan,
Nga kanako ikaw man motaliwan;
Bisan kon sakit andam ko na lang kining dawaton,
Bisan kining kasing-kasing nagmasulob-on.

BABAYE:
Dili ko na unta ikaw buot pang sultihan niini,
Apan mamugos ka man gayod…wala akoy mahimo;
Pasayloa ako…aduna nay kinabuhi nga nagpitik sa akong sabakan!
Sa laing lalake..ipakasal ako sa akong mga ginikanan…

LALAKE:
Apan ako kanang anak nga anaa sa imong sabakan,
Ako ang tag-iya nianang bata sa imong taguangkan;
Apan ngano man nga sa laing binuhat ikaw ipauban,
Ako man ang adunay dakong katungdanan.

BABAYE:
Dili buot nila ni papa nga ikaw ang mahimong amahan,
Niining bata nga ania sa akong sabakan;
Tungod kay aduna na silay napilian alang kanako,
Hinungdan nga manamilit na lamang ako…
.

LALAKE:
Atua na siya dili ko na maklaro ang iyang bayhon,
Gumikan ba kay usa lamang ako ka ulipon;
Wala ba diay akoy katungod nga mahigugma,
NGa kasingkasing ko kanunay nga samaran.

Apan ayaw kabalaka kay ako magapabot kanimo,
Bisan hangtud sa kahangturan;
Bisan hangtud pa sa lubnganan,
Magahulat gihapon kining tinalikdan.