Unos sa kapakyasan

Nahugno ang akong paglaum,
Pagkahanaw sa imong pahiyom;
Human gidagit sa kapakyas,
Pangindahay sa luha gibanlas.

Kon pupoon kong bituon sa langit,
Ug hagpaton ang ilang kahayag;
Dili na makaalim sa kasakit,
Nga nahiagoman niining kalag.

Kalit mo lang akong gitalikdan,
Hinungdan sa akong kagul-anan;
Ang mga saad tang gipanumpaan,
Napukan sa unos sa kapakyasan.

Asa ko kaha ikaw pangitaa karon,
Aron ibalik ang atong kagahapon;
Gihandom ko ang imong bayhon,
Bisan sa halawom kong katulogon.

Daw mabuang ako sa paghanduraw,
Gisanapan na sa tumang kahidlaw;
Buot kong luparon ang kahitas-an,
Ug didto pangitaon ang imong larawan.

Kon mahandom ko na ang kaagi,
Nga puno sa kalipay atong naani;
Sa pagtuo ang tanan way katapusan,
Apan sa daklit imo akong gibiyaan.

Paabuton ko ang imong pagbalik,
Ipison pag usab ang alak sa gugma;
Ang lawas mong maayong pagkalalik,
Lumsan ko sa tumang pag-amoma.

Kamandag sa pagkamaluibon

Wala na akoy tinguha nga banhawon pa ang mga tunob sa atong kagahapon,
Kay mawiwi lamang ang mga samad sa handumanang masulob-on;
Apan ang makahilo ug matintalon mo nga pahiyom ang nakakabig niining handurawan,

Hinungdan nga gisuyop sa baba sa paghandum ang atong mga handumanan.

Karon igo na lamang ako sa paghandum kanimo pinangga,
Sanglit wala nay kasigurohan nga matuman pa ang gilaraw nga mga panumpa;
Kay gidulaan sa kapakyasan ang atong mga saad,
Hinungdan nga naulipon sa kasub-anan kining alaot walay palad.

Sapnayon ko na lamang kining masakit nga yugto sa akong pagkapukan,
Sanglit kay kini man ang gisubay nga dalan sa akong kapalaran;
Ug kadtong nabugto nga talikala sa gugma ta nga gisaluhan,
Himuon na lamang natong handumanan kadtong dugosnong katam-is sa atong panag-uban.

Ipanghinaot ko na lang nga sa laing mga bukton ikaw magmalipayon,
Ug pasagdi kining binuhat nga nagbakho, nagsapupo sa napusgay nga paglaum;
Kay wala nay kahigayunan nga mahibalik pa ang dugusnong katam-is sa atong kagahapon,
Busa igo na lamang ako sa pagpatulo sa lusok sa mga luha nga walay pagtang-on.

Giayran ko nga makita ko pa ang mabudhion mong larawan,
Kay ang kalala sa kamandag sa imong pagkamaluibon nagngulngol niining dughan;
Apan dili kalikayan nga makita ko ikaw sa akong paghnaduraw,
Hinungdan nga mosakdop niining panumduman ang suwab sa kamingaw.

Apan wala nay luna nga masumpay pa ang nahagtos nga kuldas sa atong kagahapon,
Kay nagapos kana sa malign-on nga bagon sa kamainyoon;
Busa paminawa na lang kining inagulo sa kasingkasing ko nga nagbangutan,
Nga nalusaklusak sa maidlot nga bangkaw sa mapintas nga kapakyasan.

Daw dili ko na maantos ang mga kasakit niining nagbangutan kong balatian,
Kayn ang kalala sa kamandag sa imong pagkamaluibon moduaw sa akong handurawan;
Nga bisan sa takna sa tungang gabii sa nagmalinawon ko nga katulogon,
Kanunay nga hamukon sa damgo’g daman sa larawan mong bakakon ug maluibon.

Ug tungod kay dili ko buot nga mahilo sa kala’a sa kamandag sa imong pagkamaluibon,
Busa kining dapit ako usang talikdan kay dili ko na maantos ang kangulngol sa dughan kong masulob-on;

Ohh..

Ako manamilit ug dili na mobalik nining dapit nga nagdalit kanako’g kasakit,
Sa pamasin nga niining akong pagtaliwan maalim ug mahupay kining kasingkasing nga nagpang-it sa tumang kasakit ug makaplagan ko ang himayang langit.