Unos sa kapakyasan

Nahugno ang akong paglaum,
Pagkahanaw sa imong pahiyom;
Human gidagit sa kapakyas,
Pangindahay sa luha gibanlas.

Kon pupoon kong bituon sa langit,
Ug hagpaton ang ilang kahayag;
Dili na makaalim sa kasakit,
Nga nahiagoman niining kalag.

Kalit mo lang akong gitalikdan,
Hinungdan sa akong kagul-anan;
Ang mga saad tang gipanumpaan,
Napukan sa unos sa kapakyasan.

Asa ko kaha ikaw pangitaa karon,
Aron ibalik ang atong kagahapon;
Gihandom ko ang imong bayhon,
Bisan sa halawom kong katulogon.

Daw mabuang ako sa paghanduraw,
Gisanapan na sa tumang kahidlaw;
Buot kong luparon ang kahitas-an,
Ug didto pangitaon ang imong larawan.

Kon mahandom ko na ang kaagi,
Nga puno sa kalipay atong naani;
Sa pagtuo ang tanan way katapusan,
Apan sa daklit imo akong gibiyaan.

Paabuton ko ang imong pagbalik,
Ipison pag usab ang alak sa gugma;
Ang lawas mong maayong pagkalalik,
Lumsan ko sa tumang pag-amoma.