Gugma nga gitago

Gitun-an ko ang akong kaugalingon,
Nga sa imong kaanyag ang mga mata pagapiyongon;
Kay dili ako buot nga mogitib ang gugma nga puno sa pagmahay,
Nga mao unya’y mopakgang sa imong kalipay.

Nakita ko sa imong panagway,
Ang imong tumang kalipay;
Nabalaka ako kon masayod ikaw niini,
Mapulihan sa kaguol ang imong pagbati.

Ang imong kalipay sa laing mga kiliran,
Sama sa mga udyong nga mitama sa akong duhan;
Hinungdan nga buot ko ikaw nga likayan,
Kay dili ako gusto nga maghilak na lamang.

Apan unsa bay bertud nga imong nahuptan,
Nga bisan sa akong higdaanan;
Nagapangablit man sa nagduhiraw ko nga kaisipan,
Mga luha nangatakag sa akong mga mata nga dili mamatikdan?

Ang kasing-kasing kanunay nga samaran,
Sa dihang ikaw akong pagalikayan;
Kon makita ko usab ikaw masakitan lamang kining dughan,
Kon isugid mo ang kalipay mo sa laing kiliran.

Sayod ako nga sa kaanyag mo may nagpanag-iya na,
Apan pasayloa nga gikasubo ko kana;
Tungod kay mipitik kining kasingkasing kanimo,
Busa pasayloa intawon ako.

Kon moabot man ugaling ang higayon,
Nga ikaw isalikway sa laing mga bukton;
Ania ako andam sa pagsapupo kanimo,
Bisan hangtod sa katapusang gutlo.