Friday, August 10, 2007

PANGABUGHO


Gibati ako og pangabugho nianang dakong bukid,
Ang tumoy daw sa panganod mibag-id;
Nakighagwa kini sa raya nianang adlaw,
Nasayod tingali siya nga ako nagtuaw.

Nasina ako sa iyang gihabugon,
Nga sa matag-adlaw sa panganod makigloon;
Nasayod tingali siya nga ako gimingaw,
Diin kutob na lamang ako sa panghupaw.

Hambogiro ra kaayong tan-awon kanang bukira,
Tingali nagtuo nga wala nay makabuntog pa;
Iya akong gipaibog sa iyang kahimtang,
Ilabina nga sa iyang tan-aw ang nagbangutan.

Dili unta ako mangabugho nianang bukira,
Kon sa akong kiliran ania ka ra;
Kay kon siya sa panganod makigloon,
Ako imong bilangguon sa mga bukton.

Kon sa akong dughan duol ka pa,
Dili unta ako masina nianang bukira;
Kay kon siya sa panganod mobag-id,
Ikaw usab sa akong mga luha mopahid.

Kon ani ka pa lamang sa akong kiliran,
Kanang bukira ako gayong singgitan;
Aron siya na usab ang kanako masina,
Nga nagsapnay ako sa akong hinigugma.

Apan dili ako makasukmat kaniya,
Kay halayo ka man akong hinigugma;
Mao nga piyungon ko na lang ang mga mata,
Aron nianang bukid dili ako masina.


2 comments:

JGG said...

grabe nga gugma sa, manlimbawt man akong balhibo..

Anonymous said...

Nindot ang imong pagtandi sa bukid ug hinigugma. ang hinigugma sama sa yuta. adunay mga bungtod nga tungason aron siya imong maangkon.adunay lasang nga suhiron aron hikaplagan mo ang tinuod niyang kaugalingon.adunay sapa sa kinabuhi nga sungsongon aron didto sa tuboran ang kaliwat pasanayon.